Twee kinderen zoek

We kwamen op vrijdagmiddag aan op de camping. Zoals gebruikelijk had Julia binnen een half uur een nieuwe vriendin gevonden. Wij waren de boel nog aan het opzetten en Julia en vriendin kwamen vragen of ze naar de Biebelebontse Paalbergen mochten, een enorme zandvlakte waar ze kunnen spelen. De moeder van het vriendinnetje stelde mij gerust dat zij een seizoensplek hebben en hun dochter de weg op de camping goed kent. Onder de belofte dat ze samen zouden blijven, mochten ze gaan.

Even later komt Charlotte terug van de speeltuin en baalt ze dat de andere twee zonder haar vertrokken zijn. Ik bied aan om haar even te brengen. We komen aan bij de zandvlakte en vinden Julia niet… Ik klim alle bergen op en zoek overal… geen Julia! Mijn hart bonst in mijn keel, waar is ze gebleven?!

Ik besluit terug naar ons veldje te gaan, misschien zijn we haar mis gelopen. Mijn hoofd maakt overuren waar ze kan zijn. Ik zie nog een vrouw met een kind op de arm lopen dat hetzelfde vestje aan heeft dat Anne-Lieke heeft, maar ik kijk niet goed mijn gedachten zijn bij Julia. Ineens hoor ik “MAMA”, ik kijk nog eens… Die onbekende vrouw heeft Anne-Lieke op de arm!!! Wat is dit?!

De vrouw legt uit dat Anne-Lieke alleen langs het pad zat te huilen, ze gaf aan mama kwijt te zijn en vertelde dat mama naar de zandberg is. Ze vertelde ook nog dat ze Anne-Lieke heet. Ik sta versteld dat Anne-Lieke zoveel informatie heeft gegeven aan een totaal onbekende, ik had niet eens in de gaten dat ze wist waar ik heen was. Zij zou even bij de caravan blijven en is toch achter mij aan gekomen.
Mijn hart bonst inmiddels nog harder. Kleine Anne-Lieke die alleen over de camping zwerft en Julia is nog steeds niet terecht.

Op het veldje zijn de meiden ook niet. De moeder van het vriendinnetje schrikt ook wel dat ik ze niet gevonden heb en gaat op de fiets zoeken. Gelukkig vindt ze meiden op een springkussen aan de andere kant van de speeltuin. We spreken ze een hartig woordje toe en ik vertel Julia gelijk op welk veldje we staan. Als ze de weg kwijt is, dan kan ze naar dat veldje vragen.

Anne-Lieke krijgt een polsbandje om met haar naam, mijn telefoonnummer en het veldje waar wij staan. Dit gebeurt mij niet nog een keer! Haar ook niet trouwens, want ze is de rest van de vakantie keurig bij de caravan gebleven.

Tjonge, ben ik op de eerste middag toch gewoon twee kinderen kwijt geweest 😮