Anoniem
Aangemaakte reacties
-
In reactie op: Druk
In reactie op: Weer een lammetje geadopteerd!
In reactie op: Na de geboorte
Volgens mij is die afdeling er wel bij het ziekenhuis waar ze extreem premature kindjes opvangen, voor 32 weken zwangerschap dus. En daar vielen wij net niet onder met 32 weken en 5 dagen…
Inmiddels is alles wel goed met de kleine hoor, over een week alweer 16 maanden en hij ontwikkelt zich gewoon goed voor zijn kalenderleeftijd. We hoeven ook niet meer naar het ziekenhuis enzo, maar goed. Dat het met hem inmiddels wel goed gaat zegt alleen weinig over mij. Nou ja het is geruststellend natuurlijk, maar er is aandacht voor het kind en niet voor de ouders en dat is het constant geweest. Het gebrek aan zorg voor ons daar kan ik nog steeds ontzettend kwaad van worden. Ik loop dan wel bij een psycholoog (al heel lang en ook al voordat ik zwanger was), maar heb geen specifieke hulp gehad rondom alles wat er is gebeurd. Misschien hebben 9 van de 10 moeders/vaders dat wel helemaal niet nodig hoor, maar ik merk dat ik het wel nodig heb…
Ik probeer telkens maar positief te zijn en de goede en blije dingen te zien, maar nu Gabriël ouder wordt denken wij toch ook wel aan een broertje of zusje voor hem. En ondanks dat de wens er echt wel is is de angst voor nog een miskraam en/of vroeggeboorte groter dan de wens. Ik kan natuurlijk wel 10 jaar gaan wachten tot de angst niet meer zo groot is, maar ik wordt liever voor die tijd geholpen zodat we nog een kindje kunnen krijgen voordat Gabriël naar de middelbare school gaat 😉In reactie op: Druk
In reactie op: Druk
In reactie op: Ik zal me even voorsteelen
In reactie op: Alleen moederen….
@ trotsemamavan4 :
Is er een reden dat jij alles doet met de kids en het huishouden?De baan van mijn vriend is hier de oorzaak dat hij minder doet, maar als hij thuis is laat ik hem ook echt wat doen. Het is niet dat wanneer hij op zijn werk is ik hier een beetje zit te flierefluiten (wat hij in het begin toen hij ging werken schijnbaar wel dacht). Ik vond dat zo raar, de maanden ervoor was hij samen met mij thuis geweest, dus ik ging er vanuit dat hij zelf ook wel inzag dat het thuis ook super druk is (en dan hebben we nog maar 1 kindje). Als hij weer eens niks wil uitvreten laat ik het hem weten ook haha! 😆
Gelukkig gebeurd dat inmiddels nog maar heel weinig en heeft hij geleerd mijn ‘werk’ als moeder ook erg te waarderen. De laatste tijd (vooral rondom de oorontsteking van laatst) krijg ik van hem zelfs wat complimentjes over mijn moederschap en zorgkwaliteiten! Het had eigenlijk in de krant gemoeten 😉 😆En fambloem, ik heb er ook lang van gebaald dat mijn mama er niet als mama voor me (/ons) was, maar denk nu alleen maar ‘ik ga het heel anders doen’ 😉
In reactie op: Ziekenhuizen onderzoeken noodzaak ivf
Ik vind dit ook een lastig onderwerp. Ik ben zelf wel vlot zwanger geworden zonder hulp, maar ik ken er genoeg bij wie het lang duurde of bij wie er hulp nodig was. Het lijkt me wel iets moeilijks, want volgens mij ga je niet direct naar je HA als je zwanger wilt worden maar probeer je het eerst zelf…
In reactie op: DNA-kaart baby legt aanleg ziektes bloot
Knap dat het kan, maar ik gok dat dit voor ‘de normale mens’ nog lang niet (of misschien wel nooit) toegankelijk zal zijn. Vind het een beetje zoals met het opslaan van navelstreng bloed. Het kan en je kan er ooit misschien je kindje mee redden, maar door de hoeveelheid geld dat het kost is het niet toegankelijk voor iedereen. Plus de afweging of je zo iets wel wil weten en of we wel nog langer willen leven dan we nu al doen. En de een wel ‘verbieden’ te roken ivm aanleg voor longkanker en de ander niet… Tsja of dat allemaal wel zo fijn zal zijn…… Ik weet het niet 😕
In reactie op: Express in de broek plassen, AHHHH!
Nou dat lijkt me echt niks! Ik heb lang in mijn broek geplast vroeger, maar ik durfde niet naar de wc, ik vond het vragen eng en ‘vreemde’ wc’s eng. Ik weet wel van kindjes die geen zin hebben om naar de wc te gaan en het letterlijk ophouden tot ze het niet meer op kunnen houden en het er dan dus uit komt…
Veel succes en ik hoop dat de tips van de andere mama’s helpen!
In reactie op: Avondeten aanpassen aan wensen kind?
Gabriël eet gewoon wat de pot schaft vanaf 1 jaar. Voor die tijd maakte ik nog aparte hapjes, ook omdat hij nog niet op ‘normale tijd’ avondeten at. Vanaf 1 jaar eet hij tussen 5 en 6 en vaak eet ik dan vast een beetje mee. Mijn vriend is pas om 7 uur thuis uit zijn werk en dan eet ik dan met hem ook een beetje mee, maar Gabriël houdt het nog niet vol om tot dan op te blijven en te wachten op het eten. Maar ik kook dus niet meer apart, wel iets vroeger dus, maar ach dat verschuift vanzelf wanneer Gabriël wat beter gaat slapen (hahahaha) en langere periodes wakker kan blijven. Mijn streven is om dit ritme erin te hebben als hij naar de peuterschool gaat met 2,5 jaar, gelukkig heb ik dus nog wel even haha!
Wij eten zelf overigens niet zulk spicy eten, we houden er ook niet van, maar bijvoorbeeld chinees (ei, groente, babi panggang, bami en nasi) heeft hij wel al gegeten. En hij vond het nog lekker ook. Ik vond het wel grappig, want normaal gezien eet hij geen vlees (ik bied het aan maar hij vist het er altijd uit en voert het aan de poes) maar de babipanggang at hij toch echt lekker zelf op haha!In reactie op: Grote mensen tanden
In reactie op: Even voorstellen!
In reactie op: gezin compleet maar toch
Zo, 7! Dat lijkt me een heleboel.
Heb wel respect voor grote gezinnen die het goed doen :applaus:Zou het zelf niet kunnen en willen, financieel, lichamelijk en geestelijk zou dat voor mij/ons veel te zwaar zijn 🙂
Die extreme misselijkheid etc lijkt me ook helemaal niks om dat door te maken. Gelukkig had ik helemaal nergens last van tijdens de zwangerschap van Gabriël, tot ik in het ziekenhuis belandde dan.
In reactie op: Moeders voor Moeders
Ik heb meegedaan tijdens mijn eerste zwangerschap. Helaas heb ik maar 2 weken kunnen meedoen. Ik kreeg bij mijn inschrijving een leuk zwangerblad, een mutsje en een paar sokjes. Toen ik mijn MK had gehad kreeg ik een bloemenbon met een kaartje met sterkte erop. Ik was bang dat het weer mis zou gaan bij mijn 2e zwangerschap en heb me toen niet opgegeven uit onzekerheid. Volgende zwangerschap wil ik wel weer proberen mee te doen, maar ik moet dan ook even kijken hoe ik me voel. Wil graag anderen helpen, maar het verdriet bij mijn MK was zo groot en ik vond al het afmelden zo zwaar dat dat ook zeker een overweging is voor mij.
