Oei wat lastig, hij is dus wel echt moe… Ik herinner mij dat Charlotte ook altijd moeilijk in slaap viel. Zij huilde zichzelf altijd in slaap, ze had dat gewoon nodig. In eerste instantie gingen we elke 10 minuten even bij haar kijken en gaven haar een aai over de bol, dan gingen we weer weg. In het begin gingen we wel drie keer terug, later huilde ze altijd 10 tot 15 minuten en ging dan slapen. Wanneer ze zonder huilen ging slapen, dat weet ik eigenlijk niet meer. Ik zeg er wel eerlijjk bij dat we toen erg handelde naar de boekjes en weinig op ons gevoel af gingen. Als zij de 2e of 3e was geweest, weet ik niet of ik een baby zo jong lang had laten huilen.
Zoals je weet hebben wij met Anne-Lieke heel wat slaapdrama’s gehad. Overdag ging het slapen eigenlijk wel goed, alleen ’s nachts was het 17 maanden lang drama.
Ik vind het super lief en bewonderingswaardig dat je hem twee uur in slaap wiegt, maar naar mijn mening moet een kindje wel leren om zelf in slaap te vallen.
Wat voor jullie de ultieme tip is, kan niemand je zeggen. Wat voor de één werkt, werkt bij de ander weer niet. Het blijft een kwestie van uitproberen. En doe alleen de dingen die goed voelen.
Nog wat ideeën:
– Wij hebben het bedje verzet, soms wil dat helpen.
– Lampje aan of lampje uit.
– Doekje met de geur van mama in bed. (draag de doek ’s nachts bij je, dan kun je die overdag geven)
– Wij hebben een knuffel met baarmoedergeluiden gehad, maar daarvoor zal hij nu te oud zijn.
– Even samen rustig worden voor het slapen gaan, dus in badje en lekker insmeren met olie, of tijdens het verschonen van de luier even rustig over zijn hele lichaam strelen en daarna rustig drinken aan de borst.
– Laten huilen in bed en elke 10 minuten even een aai over de bol geven
Op zich voelt het bij mij niet goed om een kind te laten huilen. Maar als je zeker weet dat er niets is en je al het andere geprobeerd hebt, sommige kinderen hebben het even nodig om zich in slaap te huilen.