“mijn kinderen eten wat de pot schaft, ze blijven keurig aan tafel en eten gewoon hun bord leeg”. Mooie woorden die ik regelmatig riep voor ik zelf kinderen aan tafel had zitten.
Ik schudde denkbeeldig mijn hoofd al ik bij vrienden het gedoe om rond het eten gade sloeg…dat zou mij echt nooit gebeuren…
En toen werd Lisa geboren…tegen de tijd dat zij aan de vaste voeding begon, begon ook gelijk de ellende. Lisa at enorm traag, weigerde regelmatig haar eten en voor ik het wist bepaalde lisa wat de pot schaft. Tessa was al niet veel beter…zij wilde alleen eten als ze het zelf mocht doen. En dat dus al voor haar eerste verjaardag…Geef een (bijna)peuter een lepel en je krijgt gegarandeerd een slagveld. Daar kwam nog eens bij dat Tessa het liefst met haar handen at (eigenlijk nog). Dus werd het eten eerst fijn geknepen en dan richting mond gepropt..
Het eten was een beproeving….een hele toer om de een wat te laten eten, de ander niet alles weg te knoeien en ook wat te eten en wat een aanslag op mijn geduld. Ik heb in die tijd echt geleerd om koud eten weg te werken.
Nu zijn we een paar jaar later, ik ga niet beweren dat ik alleseters heb. Maar Lisa probeert wel steeds nieuwe dingen met wisselend succes. Tessa probeert liever niet nieuwe dingen…zij heeft liever een gewoon prakkie op haar bord…en beide dames maak je echt blij met een geballetje hak (nee geen typfout).
Nog steeds eten ze niet altijd hun bord leeg, zeuren graag aan tafel en Tessa is nog steeds kampioen knoeien.
Maar ze eten wel wat de pot schaft…al wordt die pot wel vaak aangepast op wat ze lusten en/of eten zonder al te veel gezeur. Ze blijven aan tafel zitten…tenminste meestal. Al met al klopt het nog aardig met wat ik altijd riep voor ik kinderen had…ik had alleen geen flauw idee hoeveel werk het zou zijn….