@ Thamara, ik snap je gevoel wel een beetje hoor. Ik heb me altijd voorgenomen de kinderen borstvoeding te geven, minstens 6 maanden want ik vond het heel belangrijk dat ze die weerstand zouden meekrijgen. Met Daan enthousiast begonnen maar het ging eigenlijk meteen al niet vanzelf. Ik lag in het ziekenhuis want ik had een keizersnee gehad en elke verpleegkundige kwam weer met een nieuwe methode om hem aan te leggen. Ik voelde me echt als een soort vee want er werd aan mijn tepels gerukt en geknepen, echt een beetje mensonterend voelde dat. Achteraf vraag ik me af waarom ik dat allemaal heb laten gebeuren maar goed, net na de geboorte van je eerste kind als je van onderen nog verlamd bent van de ruggeprik, laat je dingen weleens anders lopen dan ik nu zou doen. Mijn tepels bleken niet geschikt voor borstvoeding. Het was voor Daan onmogelijk om mijn tepel zelf te pakken. Daarnaast zoog hij ook niet goed genoeg. Al in de kraamtijd ben ik begonnen met tepelhoedjes. Achteraf heb ik wel gehoord dat je er dan meteen een lactatiekundige bij moet halen maar goed, dat is achteraf praten dat wist ik gewoon niet. Ook op het consultatiebureau heeft niemand dat gezegd trouwens. Ik ben begonnen met kolven om de boel nog een beetje te stimuleren, achteraf (ja weer achteraf) hoorde ik dat ik dat nooit met een handkolf had moeten doen maar met zo’n electrische. Hoe dan ook mijn borstvoeding liep enorm af.Toen Daan 5 weken oud was, bleef hij maar huilen. Hij had twee borsten gehad en nog een beetje gekolfde melk maar hij bleef maar honger hebben. Mijn melk zag er ook uit als water. De zogenaamde romige achtermelk heb ik nooit langs zien komen. Hij begon af te vallen en voor ons was er nog maar 1 oplossing, bijvoeden met poedermelk. Mijn ventje werd weer tevreden en begon weer te groeien, dat was het belangrijkste natuurlijk. Vrij snel daarna ben ik gestopt. Het werd me gewoon teveel, het flesjes koken, kolven, fles geven. 1 voeding duurde in totaal zo’n anderhalf uur. Als ik klaar was, kon ik weer van voren af aan beginnen. Toen heb ik besloten om te stoppen met de borstvoeding. Maar het deed zo’n pijn, ik wilde zo graag dat half jaar halen en ik had echt het gevoel gefaald te hebben.
Vervolgens kwam ik natuurlijk overal lang voedsters tegen, die opmerkingen maakten als: “iedereen kan voeden hoor”. “Dat je te weinig voeding hebt, kan gewoon niet”. En ook zo’n leuke: “Elke voeding bevat voldoende voedingsstoffen”. Dat deed me op dat moment zo’n pijn dat ik helemaal anti borstvoeding werd. Ik had alles gedaan wat op dat moment binnen mijn bereik lag en die opmerkingen waren ongenuanceerd en kwetsend.
Toen ik zwanger was van Koen had ik me 1 ding voorgenomen, als het Koen lukte om uit mijn bijzondere tepels melk te krijgen mocht hij het natuurlijk proberen maar ik zou nooit meer het drama van bij Daan laten gebeuren. Ik wilde niet meer kolven want dat is gewoon niet haalbaar om anderhalf uur over een voeding te doen als je nog een knulletje van anderhalf rond hebt lopen. Bij Koen ging het een beetje hetzelfde. Ook hij kon niets met mijn tepels want die dingen zijn gewoon niet gebouwd op borstvoeding dus daar zat ik de nacht na de bevalling met de kolf aan mijn borst. Na het ding aan de borst gezet te hebben, herinnerde ik me mijn voornemen, ik zou nooit maar dan ook nooit meer dat traject ingaan. Ik heb de kolf op de kast laten liggen en ben naar bed gegaan en heb heerlijk geslapen. Zonder schuldgevoel overigens!
Maar goed, pas later hoorde ik dat je met ingetrokken tepels meteen naar een lactatiekundige moet gaan. Mijn emoties rond het onderwerp zijn zo naar de achtergrond gedreven dat ik nu met plezier een positief borstvoedingsverhaal kan lezen. Het is goed zoals het gegaan is en ik mag me op de borst kloppen want ik ben de eerste vrouw in mijn familie die het uberhaupt voor elkaar heeft gekregen om 5 weken borstvoeding te geven want hele generaties zijn gevoed met flesvoeding. Ik weet niet of het kan maar het lijkt wel of wij niet gemaakt zijn voor borstvoeding, het lukt niet, als het er al is, is het te weinig en lijkt geen voeding te hebben. Ach ja, ‘we’ bevallen dan wel weer heel makkelijk. 😆 😆