Iedere maandag, dinsdag en donderdag komt er om 11.45 een chauffeur de klas binnenstappen. “Ga je mee Luka?”
Luka is 8 jaar en hij heeft MCDD. Dit wordt beschouwd als een variant van het autisme, alleen staan niet de contactproblemen op de voorgrond maar de problemen bij het reguleren van emoties en gedachten. Een beetje angst ontaardt bij kinderen met MCDD meteen in paniek, een beetje boosheid wordt razernij. Hun veel te sterke fantasie zorgt ervoor dat hun gedachten met hen op de loop kunnen gaan, waardoor fantasie en werkelijkheid niet meer uit elkaar worden gehouden.
In de groep doet Luka het goed. Oké, hij is wel heel erg op zichzelf, vindt het moeilijk om passend te reageren op anderen en het enige waarover hij kan vertellen is over zijn wekelijkse bezoek aan de bioscoop, maar verder doet hij het qua gedrag en leerprestaties goed.
Thuis is dit wel anders. Daar kan Luka in een beest veranderen. Helemaal als iets niet gaat zoals hij dat in zijn hoofd heeft. Zijn enorme woede uitbarstingen zorgen voor veel spanningen binnen het gezin. Daarom is er besloten om Luka naar een dagbehandelingsgroep te doen. Daar willen ze hem leren om te gaan met zijn angsten en emoties.
Klinkt positief toch????? Dat vond ik wel in ieder geval. Vond ja. Inmiddels heb ik door dat de therapeutische setting nog niet veel goeds doet voor Luka. Luka komt nu gespannen op school en is al meerdere keren enorm uit zijn slof geschoten. Nu zijn we natuurlijk wel gewend aan kinderen die uit hun slof schieten, maar het nare bij Luka is dat hij minstens een uur lang verandert in een onbereikbaar wezen dat de raarste geluiden uitbootst. Aanspreekbaar is hij niet meer, het enige wat hij nog kan is nee schudden of ja knikken.
Na drie van deze uitbarstingen nemen we contact op met een begeleider van de dagbehandeling. Van hem krijgen we te horen dat Luka ook bij hen erg moeilijk is en dat de therapie nog niet helemaal aanslaat. Als we vragen wat ze zoal met Luka doen op een middag krijgen we een antwoord waar onze tenen nogal van krommen. Ze stellen hem namelijk de hele middag bloot aan heel veel prikkels en emoties waar hij niet tegen kan en ze zijn continue een ontploffing aan het uitlokken. Ze vinden dat dit de manier is om hem van zijn angsten en dwangmatigheden af te krijgen. Ikzelf vind het echter meer een manier om een kind enorm te laten verzuipen. Hoe groot is het contrast tussen onze gestructureerde en voorspelbare klas en het oerwoud van de dagbehandeling waar Luka drie maal per week aan bloot gesteld wordt?!
“Ga je mee Luka?”
“Het is goed jongen, pak je tas en loop maar met de chauffeur mee. Zeg je even gedag tegen de kinderen?” en vervolgens krijg ik er met veel moeite uit: “veel plezier hè”.
Anna (pseudoniem) werkt in het Speciaal Basisonderwijs en is moeder van 2 jonge kinderen