Mijn dochter is al dagen niet zichzelf. Ze slaapt slecht, eet slecht en huilt bij het minste of geringste. Als ik haar vraag wat er aan de hand is, zet ze het op een lopen. Ze wil er duidelijk niet over praten.
Pas op donderdagavond komt de aap uit de mouw. Uit een klein geheim vakje van haar rugtas komt een briefje waarop staat dat haar groep vrijdag weekslot heeft. Vrijdag! Maar dat is morgen al!
Diezelfde avond rond een uur of elf struin ik de zolder af voor een bruine legging en een groen T-shirt, zoals op het stencil staat aangegeven. Mijn dochter is naar bed gegaan zonder prijs te geven welke rol ze de volgende dag moet spelen. Ik ben benieuwd!
Vrijdagmiddag om precies één uur storm ik het lokaal van mijn dochter binnen. Dertig hyperactieve kleuters in ondergoed springen in het rond terwijl de juf de hele club probeert te kalmeren en in kostuum te hijsen. Mijn dochter zit in de hoek van het lokaal alwaar een hulpmoeder de laatste hand legt aan haar schmink. Ze begroet me door enkel haar wenkbrauw licht op te trekken. Ik steek mijn duim hoog in de lucht. Succes!
Haastig ren ik door de gang richting aula om daar een goede plek te bemachtigen. Ergens halverwege bots ik tegen mijn man op. Ook hij is tussen de bedrijven door naar school gekomen om zijn dochter in haar rol te zien schitteren. We houden ons fototoestel in de aanslag. Als opa dan ook nog aanschuift, wachten we alle drie gespannen af op wat komen gaat.
Licht uit.Spot aan. Het doek gaat langzaam omhoog en de muziek roffelt. In de zaal heerst doodse stilte.
Daar midden op het podium staat een grote boom tegen een herfstachtig decor. De boom draagt een tooi van bruingeverfde wc- rollen en aan de groene mouwen zijn grote kartonnen bladeren geniet. Het duurt even voordat ik deze statige boom herken!
De boom staat in de grond geworteld. Heel af en toe beweegt ze met haar takken, terwijl de toneelspelertjes om haar heen huppelen en ingestudeerde teksten opdreunen. Zij hoeft niets te zeggen; bomen praten immers niet!
Als de voorstelling ten einde is, kijkt mijn dochter glunderend mijn kant op. Alle spanning valt van haar bruinbeschilderde gezicht. Ik geef haar een staande ovatie, die dochter van mij. Want jee wat ben ik trots op dit debuutoptreden, als boom!
Natasja is de moeder van Lucas (8) en Marit(6)