Onze verhuizing begon net als het eerste verhaal van Jip & Janneke. Met een gat in de heg. Mijn kinderen keken nieuwsgierig door dit kleine gat naar de tuin van onze buren. Daar gluurde weer een ander meisje terug naar onze tuin. Het gat werd door de buurman groter en groter gemaakt met zijn heggenschaar en ja, daar ging het grut. Zo van de ene tuin naar de andere. Geweldig! Het mooie is dat mijn buurvrouw al mijn vriendin was, voordat ze mijn buurvrouw werd…In onze studietijd hebben we elkaar leren kennen en nu tien jaar later zijn we dus niet alleen vriendinnen, maar ook nog beste buurvrouwen geworden. En dat is echt genieten!
Want wat is er nou leuker dan dat onze kinderen zomaar heen en weer kunnen lopen en bij elkaar kunnen spelen. Natuurlijk hebben we er duidelijke afspraken over gemaakt tijdens een kopje thee. Alleen als we een keer geen zin hebben in een extra kind erbij, dan zeggen we dat gewoon en gaat diegene weer terug naar zijn eigen huis. Anders kan het in principe altijd. Soms wilt Tim wel eens alleen met zijn mama spelen en zit hij niet te wachten op zijn lieve buurmeisje Lily. Maar dat is dan ook prima.
Er zijn tijden dat ze allemaal veel bij mij spelen en er zijn tijden dat dit andersom is. In het begin zei Lily ook vaak dat ze bij mij wilde wonen. Ik was natuurlijk stiekem erg gevleid, maar we kwamen er achter dat ‘bij mij wonen’ gewoon betekende ‘bij mij spelen’. Ah, duidelijk toch. Ik wacht nu op het moment dat ik buurvrouw Hadassa ineens zal horen roepen en zoeken. Want dan heeft mijn jongste buurmeisje Isa van 1 jaar het pad naar de andere wereld gevonden en is ze op ontdekkingstocht zonder haar mama gegaan.
Als je zo naast elkaar woont zou je denken dat je elkaar dan elke dag ziet. Maar dat is in de praktijk niet echt zo. Soms zien we elkaar alleen als we toevallig allebei iets in de vuilnisbak gooien. Maar gelukkig denken we er hetzelfde over en maken we elkaar geen verwijten dat we elkaar soms te weinig zien. Ondertussen houden we wel een oogje in het zeil, hoor. Want hé, waar is ze nou de hele dag? Haar auto staat er immers al sinds vanochtend vroeg niet meer. Moest ze vandaag niet werken? En wat zou er in dat pakje zitten wat met de post kwam?….Of ik krijg een lief sms-je met de vraag of ik wel weet dat de vuilniswagen vandaag komt en mijn vuilnisbak staat nog bij de deur. Oeps, vergeten. Mijn vriendin/buurvrouw rent vervolgens snel naar de vuilnisbakken, maar helaas, ze zijn al geleegd….
Het is echt heerlijk wonen, wetende dat je vriendin naast je woont en er altijd voor je zal zijn als je haar nodig hebt. Soms worden buurvrouwen elkaars vriendinnen en tja, soms, heel soms, gebeurt het andersom. Gat in de huizenmarkt misschien; ‘Zoekt u een huis mét of zonder buurvriendin?’
Marjolein is de moeder van Sem (7) en Tim (4)