Een aantal weken geleden moest ik eraan geloven: mijn oudste werd acht. Voordat de visite arriveerde werd er (bij uitzondering) flink met de nieuwe make-up koffer geëxperimenteerd. Paarse oog-gloss, lippenpotlood en lipgloss werden dik aangebracht en vervolgens werden de nagels in de lak gezet. Twintig minuten later stond er een trotse, glossy achtjarige voor mijn neus: een grijns van oor tot oor.
Om stipt een uur ging de deurbel: er stonden vier andere ‘ik-ben-geen-ukkie-meer’ kinderen op de stoep. Beladen met cadeautjes stapten ze vrolijk binnen en verzamelden zich om de tafel. Er werd ‘Lang zal ze leven’ gezongen. De cadeautjes werden in een rap tempo uitgedeeld en uitgepakt: Topmodel boekjes, bijoux en bureauspullen.
Na het proppen van de cupcakes ging het richting bowlingbaan. Er werd gegiecheld en gegrold.
Terwijl ik de deur achter me sloot kon ik me maar een ding afvragen: waar is mijn kleine meisje gebleven? Als de dag van gisteren herinner ik mij haar geboorte nog, haar eerste woordjes en haar eerste stapjes. Het vaste ochtendritueel: ‘Mag ik sloli met ogturt?’ (Mag ik muesli met yoghurt?) is vervangen door: ‘Ik ben moe, ik heb niet genoeg geslapen!’
Prinses worden was ooit haar droom, maar dat is nu ‘kinderachtig’ en roze is allang haar favoriete kleur niet meer. K3 heeft plaats gemaakt voor Katy Perry en Adele.
De Teletubbies? Die zijn allang niet meer hot! Prinsessenfeestjes met roze glittertaart zijn van ‘vroeger’ en de stoelendans heeft het verloren van de DS.
Hoe moet dit nou over een paar jaar? Ze zal in de avond een filmpje pakken met vrienden, af en toe een borrel gaan drinken, niet meer thuis slapen en naar de disco (als die dan nog bestaat) gaan.
‘VASTHOUDEN!’, roept mijn moederhart. ‘LOSLATEN’, schreeuwt mijn ratio ‘kleine meisjes worden groot en spreiden hun vleugels’. Cliché, maar waar: het gaat mij allemaal veel te snel!
Sheridha is de moeder van Mirre (8), Ila (4) en Jara (1)