Als je een vallende ster ziet, mag je een wens doen. (Van wie dat mag, dat weet ik niet, maar het is een feit.)
Ik zat met mijn twee jongens tv te kijken. Daarop was een vallende ster te zien. Onze Koen ziet dit en zegt: “Nu mag ik een wens doen, mama!” Bart laat hem weten dat hij zijn wens niet hardop mag zeggen, anders komt deze niet uit. Koen denkt daar even over na, en fluistert vervolgens heel zachtjes in mijn oor: “Mama, ik wens dat jij altijd blijft leven.”
Slik. Ik was wel even ontroerd door wat hij zei. Koen had ook vele andere dingen kunnen wensen; een computerspelletje, of een doos Lego. Een bestuurbare auto of een nieuwe fiets. Maar hij koos voor deze wens. Ik moest hem echter direct teleurstellen. Want één ding is zeker; zijn wens gaat niet uitkomen. Ik blijf niet altijd leven. Dat kan nou eenmaal niet. Maar ik ga zeker mijn best doen, om het zo lang mogelijk vol te houden hier op deze aardbol. Vooral voor die twee kinderen van ons.
Na aanleiding van deze gebeurtenis, sprak ik nog met Bart verder over “wensen”. Ik vroeg hem wat hij eigenlijk nog wilde wensen. Hij dacht even na, en zei: “Eigenlijk niets!”
Hoe tevreden kun je zijn als moeder met dergelijke wensen…
Wanda is de moeder van 2 jongens (7 en 9 jaar)