[Sandra vL]

Interpreteren is wat wij aan de lopende band doen. Vaak is dat handig. Want het inschatten van een situatie is bepalend voor je handelen. Maar het kan ons ook in de weg zitten. Als we gedrag van anderen gaan labelen bijvoorbeeld. Een negatieve interpretatie leidt tot een negatieve reactie. Ook in het opvoeden heeft dit een grote invloed.

Als een kind de strijd met ons aangaat, hebben wij daar vaak direct een verklaring voor. We maken onbewust onmiddellijk een interpretatie en die bepaalt onze reactie. Lang niet altijd handig. Want vaak is die ook nog negatief. En dat bevordert nou niet direct een open communicatie.

Er zijn verschillende vormen van negatieve interpretaties, die veel voorkomen. Bijvoorbeeld: Mijn kind probeert me op de kast te jagen. Daarmee stop je met luisteren naar je kind. Je bent alleen nog bezig om je niet op de kast te laten jagen. Je hoort niet meer echt wat je kind zegt.

Nog zo eentje is: mijn kind wil alleen aandacht. Gevolg: je wilt het kind die aandacht niet geven. Je probeert het kind te negeren of neemt het op zijn minst niet serieus. Je negeert wat er werkelijk aan de hand is, je hoort en ziet het niet, omdat je daar niet meer voor open staat.

Ook een veelvoorkomende: mijn kind wil perse zijn zin hebben. Je kijkt naar je kind als een klein egoïstisch wezen, dat gestopt moet worden. Dus vooral niet zijn zin moet hebben. Zo zijn er nog veel meer: mijn kind probeert me boos te maken, wil kijken hoe ver hij of zij kan gaan, is mij aan het manipuleren, enz.

Wat al deze negatieve labels gemeen hebben, is dat ze maken dat je stopt met kijken en luisteren naar je kind. Je bent niet meer open voor wat er werkelijk aan de hand is. Sterker nog, vaak roept jouw reactie vervolgens alleen maar meer strijd op. Omdat je kind zich onbegrepen voelt en daardoor onmachtig.

Deze reacties van ons als ouder zijn dus totaal ineffectief. Ze gooien eerder olie op het vuur dan dat ze helpen conflicten te voorkomen. Daarnaast doen ze je kind ook tekort.

Want veel kinderen hebben boze buien door onmacht. Ze willen wel anders, maar ze kunnen het niet. Met name kinderen met een etiketje. ADHD-ers, PDD-NOS-ers en andere kinderen met een diagnose schieten vaak te kort in bepaalde vaardigheden. Waardoor ze eerder boos worden dan een ander kind.

Je kunt hierbij denken aan dingen als impulsiviteit en inflexibiliteit. Het kind is dusdanig impulsief, dat hij niet in staat is om eerst na te denken over de consequenties van zijn handelen. Hij heeft het dus al gedaan voordat hij het weet. Of het is zo’n chaos in zijn hoofd, dat hij niet de juiste keuze kan maken. Of het kind is rigide en star, kan niet snel schakelen naar andere opties. Kan niet zomaar mee in veranderingen, al zijn ze nog zo klein.

Uitgaan van ‘niet kunnen’ i.p.v. ‘niet willen’ is eerlijker en effectiever. Dus zet de bril op van “wat lukt mijn kind niet?” Het kost natuurlijk oefening, maar door zo naar je kind te kijken kun je leren om het negatieve labelen achterwege te laten. Dat scheelt al een hoop olie op het vuur J. Je hoeft niet meer de strijd aan te gaan, maar kunt je focussen op wat je kind nodig heeft om tot minder uitbarstingen te komen.

Ik zeg niet, dat het gemakkelijk is of dat het altijd lukt. Zeker niet als jij zo’n kind hebt wat snel uitbarst. Jij bent ook maar een mens en je kunt erg geprikkeld raken door je kind. Maar het is wel de moeite waard om het te blijven proberen. Elke keer, dat het je wel lukt om zo een escalatie te voorkomen, is pure winst toch?

Bron: ontspannenopvoeden.nl

[Isabel]

Wat een interessant artikel! Onze Christa is pas 4 maandjes oud, dus voor ons is het nog niet van toepassing. Ik ben benieuwd hoe het ons straks af zal gaan als ze groter wordt.

[Sandra V.]

Ik merk het hier ook heel duidelijk…als ik rustig en positief blijf lost alles veel makkelijker weer op. De kinderen vliegen niet gelijk in de dram- en jammerstand en reageren dan ook goed op mijn reactie.

Maar als ik moe ben en dus ook wat meer prikkelbaar, luister ik idd ook maar met een half oor en dan gaat het mis. Kids beginnen te drammen en jammeren en ik reageer dan weer kribbig…en het gevolg laat zich raden…aan het eind van het liedje zij we met z’n 3-en boos.

Maar het is wel moeilijk om altijd rustig te blijven en even 100% aandacht te geven…je bent vaak bezig met andere dingen…

[Sandra vL]

Achteraf baal ik vaak als ik heel erg boos ben geworden. Maar ik ben ook maar een mens en heb ook mijn grenzen en ben soms prikkelbaar.
Gisteren hadden we nog weer zo’n situatie. Julia kom uit school en is non-stop negatieve aandacht aan het trekken, net zo lang tot ik boos word. En dan begint ze te brullen…. Kennelijk was het wel nodig om eruit te krijgen wat er echt aan de hand was. En dan baal ik toch weer dat ik boos ben geworden, terwijl ik net onderstaand artikel gelezen had.