[Sandra vL]

Succesvolle mensen schijnen anders te denken dan minder succesvolle mensen . Ze kijken meer naar mogelijkheden dan naar beperkingen. Ze focussen op wat ze willen en niet op wat hen tegenhoudt. Dat geldt in het werk, in het sport en ik denk, dat het ook voor opvoeden geldt. Laten we dus eens wat nader kijken naar de invloed van onze overtuigingen in de opvoeding. Welke bril zet jij op?

Niets van wat wij waarnemen en ervaren in het leven is de absolute waarheid. Iedereen heeft zijn eigen waarheid. Dat komt omdat elke waarneming gefilterd wordt door ons denken. Dat verklaart waarom mensen die hetzelfde meemaken, dat verschillend kunnen ervaren en zelfs letterlijk verschillende dingen kunnen zien. Het is goed om je dit te realiseren, ook als ouder.

Een ouder kent zijn kind het beste. Denken wij. En op een bepaalde manier is dat ook zo. Als ouder maak je je het kind het meest van nabij mee. Maar die vele ervaringen met je kind scheppen een beeld in jou van je kind. En vervolgens zie je dat regelmatig bevestigd. Daar is heel logisch, want zo werkt het nou eenmaal in ons. Maar het is goed om je dat te realiseren. Vooral in het geval van negatieve ervaringen ( je kind liegt tegen je, maakt ruzie, is lui, slordig, onhandig, noem maar op) zou het toch fijn zijn als wij het niet “nog erger” maken.

Hoe wil jij je kind zien? Die vraag werd mij eens gesteld door een coach. De bedoeling van die vraag was me te realiseren dat het belangrijker is hoe ik mijn kind wil zien, dan hoe ik hem zie. Want je kind is altijd meer dan dat waar je tegenaan loopt. Een kind wat liegt, is ook eerlijk. Een kind wat slordig is, heeft ook netheid in zich. Als je graag wilt dat hij je respecteert, zie hem dan als een kind wat je respecteert. Door je kind zo te zien, ga je dat bevestigd zien. En is de kans groot, dat je dat gedrag ook vaker gaat zien en je kind dat gedrag ook vaker gaat vertonen.

Niet dat dit altijd makkelijk is, maar toch is het goed om er bij stil te staan. En het fijne is, elke keer dat je ontdekt dat je vastzit in negatieve overtuigingen, kun je opnieuw beginnen met anders te (willen) kijken.

Een ander aspect hieraan is dat je je kind meer vrijheid geeft om te zijn wie hij is. Vaak ligt ons beeld nogal vast: mijn zoon is zo, en mijn dochter is zo. Door bewust ook te letten op situaties waarin je kind iets anders laat zien en dat ook te benoemen, leg je je kind minder vast en geef je het meer ruimte om zichzelf te ontwikkelen.

Behalve jezelf kun je ook je kind helpen zich bewust te worden van de invloed van gedachten. Op verschillende manieren. Je kunt in je eigen leven laten zien, dat positieve overtuigingen je helpen. Vertellen over je eigen ervaringen. En je kunt je kind helpen om negatieve overtuigingen te herkennen en los te laten. Loslaten wil dan zeggen: zien dat je overtuiging of gedachte niet waar hoeft te zijn, dat je het niet hoeft te geloven. En je afvragen: hoe zou het zijn, als ik dit niet geloof, als dit niet waar is?

Ook kun je oefenen in het kijken naar mogelijkheden. Focus op wat je wilt. En ga samen brainstormen hoe je dit kunt bereiken. Leuk en stimulerend. Kinderen kunnen dat vaak nog beter dan wij, omdat ze nog makkelijker creatief kunnen denken.

Bron: ontspannenopvoeden.nl

Dit interessante artikel kwam ik vandaag tegen. Herkennen jullie het ook, dat je jouw kind vaak zelf stempels geeft “mijn kind is slordig” of “mijn kind is heel slim”. Eigenlijk plak je daarmee etiketten die een kind belemmeren. Maar doen we het bewust of onbewust niet allemaal? Ik probeer er steeds meer op te letten de etiketten niet te benoemen waar de kinderen bij zijn, maar lastig blijft het en ik betrap mijzelf regelmatig dat ik het wéér doe…

[Sandra V.]

Yep…dat is zelfs heel herkenbaar. Ik heb zeker mijn kinderen etiketten opgeplakt. Ik benoem ze niet zo vaak waar de kinderen bij zijn…maar moet er wel op letten ze niet te behandelen naar hoe ik ze zie…in plaats van hoe ze zijn. Want de kinderen ontwikkelen zo snel dat sommige “etiketten” echt niet meer kloppen. En ik denk zelfs dat je door ze een etiket op te plakken ze bijna aanmoedigd om zich ook zo te gedragen. Zo kan Lisa geweldig goed opruimen…en Tessa juist weer niet. Ik verwacht dan ook meer van Lisa dan van Tessa…niet eerlijk natuurlijk. En ik ben me daar van bewust en probeer van Tessa ook het zelfde te verwachten…maar het is veradelijk, voor je het weet trap je er weer in en hoor ik mijzelf aan Lisa vragen of ze Tessa wil helpen (wat ze vaak al uit zichzelf doet).

Ik probeer wel bewust te kijken naar mijn meiden als individuen…met eigen karakter…