[Sandra vL]

Heb jij ook zo’n hekel aan straffen? Voel jij je onzeker of onhandig in het toepassen van straf?

Dan heb ik goed nieuws voor je: opvoeden kan ook zonder straf. Het is zelfs effectiever als je doel is om je kinderen tot zelfverzekerde, eerlijke en aardige mensen te laten opgroeien.

Dat veel ouders worstelen met straf geven is eigenlijk niet meer dan logisch. Effectief straffen is niet eenvoudig. En het is ook niet raar als je weerstand hebt tegen straffen. Het is een vorm van macht uitoefenen, terwijl dat misschien helemaal niet de basis is van je opvoeding.

Wat is er mis met straffen? In de eerste plaats is effectief straffen heel moeilijk. Straffen is eigenlijk een vorm van conditionering. Straffen moet er toe leiden dat negatief gedrag niet meer voorkomt. Maar uit onderzoek blijkt dat straffen alleen het juiste effect heeft, als de straf op het juiste moment, in de juiste dosis wordt gegeven. Omdat helemaal goed te doen, zou je eigenlijk een deskundige op gedragsgebied moeten zijn.

Straffen werken alleen als ze consequent toegepast worden. Maar hoe gaat het vaak in praktijk? Meestal straf je als ouder vrij impulsief, vanuit boosheid. En als je boosheid dan over is, is het moeilijk vol te houden. Of je hebt een straf opgelegd, die niet uitvoerbaar blijkt. Of je vindt achteraf, dat je straf eigenlijk wel wat buitenproportioneel is. Kortom, je houdt het niet vol.

Met straffen bevorder je dat goed gedrag afhankelijk is van jou als opvoeder. Het kind maakt het zich niet echt eigen, maar is bezig met de straf te ontlopen. Het zal eerder het ongewenste gedrag vertonen zodra er geen toezicht is. Het staat dus de groei naar zelfstandigheid in de weg.

Een belangrijk negatief aspect van straffen is de tegenreactie, die het straffen oproept bij je kind. Dat is niet altijd zichtbaar misschien, maar het gebeurt wel. Er zijn verschillende mogelijkheden. Het kan zijn dat je straf verzet oproept, waardoor je in een steeds fellere machtstrijd terecht komt. Het wordt steeds moeilijker om jezelf te beheersen en bederft de sfeer in huis. Zowel jij als je kind lijdt daaronder.

Het kan ook zijn dat je kind zijn straf lijdzaam ondergaat. Maar een volgende keer zal hij nog slimmer proberen te zijn in het ontduiken van straf. Het leidt eerder tot liegen en onecht gedrag. Of je kind geeft je gelijk en gaat denken dat hij slecht is. Hij verandert zijn gedrag om schuldgevoel te vermijden. Maar is dat wat je werkeijk wilt? Je kind een schuldgevoel geven? Het kan bijdragen aan een negatief zelfbeeld. We willen graag dat ons kind begrijpt dat we het gedrag afkeuren en niet het kind zelf. Maar met straffen is dat lastig. Daar zit toch altijd een boodschap in van afkeuring.

Straffen zullen dus vaak niet effectief zijn én ze hebben veel negatieve bij-effecten. Reden genoeg om het niet meer te doen. Toch wil je natuurlijk wel reageren op ongewenst gedrag. Je wilt tenslotte graag een verandering in het gedrag bewerkstelligen. Maar hoe doe je dat zonder te straffen?

In de eerste plaats is het heel effectief om een ik-boodschap af te geven. Je vertelt concreet met welk gedrag jij moeite hebt en waarom. “Ik wil niet dat je door de winkel rent want daar hebben andere mensen last van. Ze schrikken van je of zijn bang dat je tegen hen opbotst. Ik wil graag dat je rustig met me meeloopt. Dan kun je me ook even helpen met de boodschappen, dat kun je vast wel”

Vervolgens is het belangrijk om je kind de consequenties van zijn gedrag te laten ervaren. Een logische consequentie. Bijvoorbeeld de janboel opruimen die hij heeft veroorzaakt, repareren of vervangen wat hij kapot heeft gemaakt, e.d. Maar ook kan het zijn, dat je je kind uit de kamer zet omdat hij de anderen stoort of dat je je kind een keer niet meeneemt met boodschappen doen omdat hij de vorige keer bleef rennen door de winkel..

Heel belangrijk om je kind duidelijk te vertellen welk gedrag je graag van hem ziet en waarom. Zodat hij ook weet wat er van hem verwacht wordt. Soms “misdragen” kinderen zich, zonder dat ze zich dat bewust zijn omdat ze niet weten wat er van hen verwacht wordt.

De basis van deze aanpak is vertrouwen in je kind. Vaak is straf geven gebaseerd op angst. “Als ik nu niet optreed dan wordt het alleen maar erger”, denk je misschien. Maar echt, dat is niet waar. Natuurlijk moet je wel reageren op het gedrag van je kind, maar het is niet waar dat je moet straffen om je kind iets te leren. Wees gewoon duidelijk naar je kind. Wat verwacht je en waarom. Heb vertrouwen en hou vol , dan zul je zien dat je kind zich steeds meer gedraagt zoals je graag wilt.
Dit artikel is geschreven door Karla Mooy

Bron: ontspannenopvoeden.nl

[Sandra V.]

ik zou willen dat ik de meisjes kon opvoeden op deze wijze…het klinkt mooi en ik denk ook wel dat het werkt. maar het vraagt wel een zelfbeheersing van de ouders die, voor mij persoonlijk, onhaalbaar is. Ouders zijn ook maar mensen..

Vanmiddag haalde ik Lisa en Tessa van school…Tessa was als eerste buiten en ze ging gelijk aan me hangen “mama, ik ben moe”…tja, dat kan en dat mag. Maar zonder enige aanleiding begint ze te huilen .. maar ik hoor dat het geen echt huilen is maar een aandachtshuiltje…zonder ook maar een traan. En dat is het begin van een jammer-dram-jengel-bui die zijn weerga niet kent. Lisa probeert nog lief te doen, maar krijgt alleen maar een grauw en een snauw. Ik moet ook nog boodschappen doen en ook dan houd Tessa deze bui vol. Dit vergt dan enorm veel geduld, als het niet snel genoeg gaat naar haar zit staat ze letterlijk tegen me te krijsen en te snauwen. Het kost me al mijn zelfbeheersing om niet uit mijn slof te schieten…iets wat me zeker niet gelukt was als ik moe was geweest van een dag werk.

Maar ik weet ook dat Tessa op zo’n moment niet open staat voor me als ik voor haar ga zitten en rustig uitleg dat ik dit niet wil en waarom niet. Ik vraag me zelfs af of ze dan wel zou horen wat ik zeg…ze zal toch eerst moeten uitrazen.

Als de consequenties zijn dat ze de kamer uit moet….lijkt dat toch veel op mijn straf (op de trap zitten) en niet meer meenemen naar de supermarkt kan hier zeer zeker ervaren worden als straf.

Ik doe altijd flink mijn best om rustig te blijven…maar in mijn ogen is straf ook een consequentie die ze moeten dragen na ongewenst gedrag…het is wel zo dat ik probeer realistisch te straffen…het moet een straf zijn waarvan ze weet dat ik het ook zal doen (dreigen je kind buiten de auto te zetten zal niet helpen, ze weten heus wel dat je ze niet achterlaat) en het moet een straf zijn die ook haalbaar is. Ik vind het soms wel moeilijk te bepalen wat een passende straf is….staat de straf in verhouding met de reden van de straf…daar worstel ik wel eens mee…

[Sandra vL]

Dit artikel sluit erg aan bij de boeken “How to talk to kids” en “Effectief communiceren met kinderen”. Wij hebben het uitgeprobeerd, maar toen Julia door kreeg dat er geen consequenties meer waren voor haar handelen, werd ze compleet onhandelbaar!
Een aantal punten ben ik het helemaal mee eens, zoals het geven van ik-boodschappen en het respectvol benaderen van kinderen, maar geen consequenties aan handelen verbinden werkt hier echt niet!