[Sandra vL]

Embryodonatie is nu een kleine 2 jaar mogelijk in Nederland. Inmiddels is bij zeven vrouwen een embryo van een ander stel geplaatst en is de eerste succesvolle zwangerschap een feit. Dat zei gynaecoloog Jacqueline Pieters van het Medisch Centrum Kinderwens in Leiderdorp tegen het ANP.

Hoe lang de vrouw zwanger is, wil Pieters uit privacyoverwegingen niet zeggen. ‘Maar ze is al een eind gevorderd en het gaat goed met haar en de baby.’ Een eerdere zwangerschap uit een gedoneerde embryo liep uit op een miskraam.

Veel stellen met vruchtbaarheidsproblemen worden na behandelingen zoals ivf of ICSI alsnog zwanger. Daarbij worden in een laboratorium een of meerdere eicellen van de vrouw bevrucht met sperma van haar partner. De embryo’s die daaruit ontstaan, worden teruggeplaatst in de baarmoeder van de vrouw, in de hoop dat ze zwanger wordt. In de meeste gevallen wordt 1 embryo teruggeplaatst en wordt de rest bewaard voor eventuele volgende pogingen.

Wanneer hun kinderwens vervuld is, rijst bij veel stellen de vraag wat er moet gebeuren met de embryo’s die nog over zijn. ‘Veel mensen hebben er moeite mee dat die embryo’s worden vernietigd en zoeken een alternatief. Ze kunnen ze dan afstaan om stellen te helpen die met geen mogelijkheid zelf zwanger kunnen worden. Voor hen kunnen die embryo’s een uitkomst bieden, al gaat het niet om een genetisch eigen kind’, aldus Pieters.

Het Medisch Centrum Kinderwens in Leiderdorp is de enige kliniek in Nederland die aan embryodonatie doet. Volgens Pieters hebben zich al heel wat wensouders en donorouders gemeld. Ze worden allemaal lichamelijk en psychologisch gescreend. ‘We willen dat mensen heel goed beseffen dat dit een emotioneel zwaar proces kan zijn. De wensouders moeten bijvoorbeeld hun eigen onvruchtbaarheid hebben verwerkt voordat ze aan dit proces beginnen. We willen er ook zeker van zijn dat het kind goed terecht komt, want uiteindelijk staat het belang van het kind altijd voorop’, stelt Pieters.

Wensouders worden erop attent gemaakt dat de kans groot is dat het kind op een bepaald moment zal willen weten waar het vandaan komt en contact met ze opneemt. ‘Daar moeten ze voor open staan’, vindt Pieters.

Bron: Volkskrant

[Sandra V.]

Een, voor mij, interessant onderwerp. Wij hadden na de bevruchting en zwangerschap van Tessa ook 2 embryo’s over. Deze zijn een periode bewaard gebleven maar uiteindelijk moesten wij toch een beslissing nemen. Wij hadden 3 opties…
1. nog langer bewaren- wat wij niet wilden doen omdat voor ons duidelijk was dat ons gezin compleet was en gezien mijn leeftijd wilden we niet risico’s nemen bij een eventuele volgende zwangerschap.

2.doneren aan de wetenschap-hoewel wij ons er erg van bewust zijn dat wij onze kinderen te danken hebben aan de wetenschap, hadden wij hier toch moeite mee. Vooral omdat niemand ons kon vertellen wat er dan precies mee gedaan werd. En het idee dat ze de embryo’s mogelijk eerst nog een stukje lieten doorontwikkelen voor er iets mee gedaan werd vond ik moeilijk.

3. laten vernietigen-een erg moeilijke keuze. Hoewel ik een embryo in die fase nog niet zie als een kindje, is het toch een vorm van leven. Hoe je er ook tegenaan kijkt. En we hebben erg veel tijd en pijn en verdriet en vreugde geinvesteerd om zo ver te komen. Uiteindelijk hebben wij toch besloten de embryo’s te laten vernietigen.

Maar ik moet wel zeggen dat optie ‘doneren’ voor mij niets zou zijn. Ik denk niet dat ik er mee zou kunnen leven dat een andere vrouw zwanger zou zijn van een kind dan 100% ons kind is en dat dit kind dan opgevoed zou worden door een ander stel ouders. Egoistisch…ja, misschien wel…misschien is het maar goed dat wij die optie nooit hebben gehad.