[Sandra V.]

verrassend…ik dacht echt dat het een alternatief was voor als je kind,om welke reden dan ook, niet (veilig) buiten kan spelen. Zelf hebben wij niet zo’n ding…De meisjes spelen veel buiten en in mijn ogen is dat het allergezondst. Veel beweging en ook nog een sociale contacten ontwikkelen…

[Sandra V.]

Wat je zegt..ik heb wel een man die de verantwoording met me deelt. Waar ik op terug kan vallen als het nodig is. En juist omdat ik zo veel alleen ben met de meisjes heb ik een enorm respect voor alleenstaande moeders. Ik kan in de weekenden tenminste nog ff bijtanken…zij kunnen dat niet. Tja..en of ons leventje heftig is…ik weet het niet…ik noem het wel eens een levensstijl.

[Sandra V.]

Het is ook best vermoeiend als je kindje steeds aan je vastklampt. Lisa heeft het ook gehad…duurde alleen bij haar tot ze een jaar of 4 was. Dus ik hoop voor je dat Lodewijk het niet zo lang vol houdt 😉

[Sandra V.]

Kan een reactie zijn op alle perikelen rond de iui. Hij snapt dan wel niet wat er allemaal gebeurt maar voelt wel feilloos de spanning aan die het voor vooral jou op levert. Kan zijn dat dat hem onzeker maakt en dat hij daardoor zo aanhankelijk is. Het beste is om hem in zijn normale ritme te houden, dat geeft hem het gevoel van veilligheid. En zorg er voor dat als je tijd voor hem vrij maakt je er ook echt voor hem bent, en niet 1 oog op telefoon, laptop of tv hebt (gebeurt mij nl. nogal eens). En natuurlijk lekker die extra knuffels geven….

[Sandra V.]

hihhi…dit was meer een paracetamolletje-lolletje.
Dankzij de pcm voelde ze zich wat beter dan ze eigenlijk was, alleen jammer dat ik daar het slachtoffer van was 😀

[Sandra V.]

Waarschijnlijk voelt hij wel iets aan…of het ook een zwangerschap is kun je natuurlijk pas zeggen als je hebt getest. Kinderen voelen vaak wel heel veel aan. Dieren trouwens ook. Ik heb mijn kids gekregen via ifv…en toen ik in die 2 weken wachten zat bij de laatste poging ging mijn kat telkens op mijn buik liggen (wat hij ook deed tijdens de zwangerschap van mijn oudste) en duwde steeds met zijn neus tegen mijn buik. Heel apart…en hij heeft het 9 maanden volgehouden…na de geboorte van Tessa ging hij weer gewoon op mijn schoot liggen en heeft nooit meer geprobeerd op mijn buik te liggen. Dus dat lodewijk je buik knuffelt zou mij ook hoop geven….alleen jammer dat het geen garantie is..

[Sandra V.]

Ik denk dat ieder die een miskraam heeft gehad dit gevoel wel herkent. Voor ons was kinderen krijgen niet vanzelfsprekend en wij waren afhankelijk van ifv. Wat was ik gelukkig dat de eerste poging geslaagd was…ruim 2 maanden leefde ik op een roze wolk. Tot ik op een ochtend wat bloed verloor. In paniek belde ik de verloskundige…zij vertelde dat zo lang het geen helder rood bloed was er geen reden tot paniek was. Ik was maar gedeeltelijk gerustgesteld. Een paar uur later was het bloed dus wel helder rood en werd de bloeding ook erger. Ik ben van mijn werk vertrokken en naar huis gegaan. Eenmaal verloor ik al snel het vruchtje, maar tijd om het te verwerken kreeg ik niet. Die zelfde dag werd ik bij mijn oma geroepen…en was ik net te laat om afscheid van haar te nemen. Op 1 dag verloor ik mijn lieve oma en mijn kindje…een dag die ieder jaar het liefst uit mijn agenda scheur. En ook bij de zwangerschappen van mijn 2 meisjes had ik angst, ieder krampje en steekje maakte mij ongerust…toch heb ik ook geprobeerd te genieten.
Probeer in je gedachten te houden dat een miskraam helemaal los staat van een volgende zwangerschap…ik weet het, vertel dat je gevoel maar eens….

[Sandra V.]

Wat goed!!!!…een stille droom van mij dat we ooit het afzwemmen halen. Lisa is al vanaf oktober 2010 bezig en heeft er zo zoetjes aan een leuk kapitaaltje doorheen gejaagd. Maar langzaam maar zeker zullen we er wel komen….hoop ik.

[Sandra V.]

Tja…het zou maar zo kunnen. Ik heb zelf last van migraine…gelukkig niet van die heel enorm zware aanvallen maar ik ben er wel 1 dag mee uit de running en dan nog 1 a 2 dagen niet echt fit.

Lisa was een ware huilbaby…de eerste maanden kon je beter de uren dat ze niet huilde tellen…dan was je sneller klaar. Maar…zij had extreme buikkrampjes…De buikkrampjes die iedere baby wel heeft, alleen had zij het erger. Ze groeide daar trouwens wel overheen…ergens tussen de 3 en 4 maanden ging het over.

Maar, zij heeft het afgelopen jaar wel al regelmatig geklaagd over hoofdpijn…meestal speelt ze dan wel gewoon door (met een extra kort lontje, dat wel) maar soms moet er toch echt paracetamol aan te pas komen. Ik heb het er al wel met de huisarts over gehad. Maar omdat zij er meestal niet al te veel hinder van ondervind gaat hij haar verder niet onderzoeken. Ik kan haar gewoon pcm geven als het nodig is. Ik heb toen wel gevraagd of het migraine kon zijn (of een voorloper) maar ook dat kon hij nog niet zeggen.
In iedergeval houd ik haar wel in de gaten…

[Sandra V.]

Ik heb mijn eigen autootje…en gelukkig is het een oudje. Want ik ben natuurlijk ook de taxi voor de dames..en dat is te zien. Overal liggen kruimels, zand, stenen, tekeningetjes en andere vodjes. Natuurlijk wordt er getekend op de ramen als deze beslagen zijn (en dat gebeurt nogal eens) dus heb ik aan beide zijden zo zoetjes aan matglas.
Toen er sneeuw lag had ik in mijn auto net zo veel sneeuw liggen en werd het zelfs glad!!!! Ik moest bijna strooien voor de achterbank…tot vermaak van de buren stond ik met een schepje van de kids de sneeuw uit mijn auto te scheppen en bikken…

En dan heb ik het nog niet eens over de rondslingerende speelgoedjes, parapluutjes en dat soort zaken.
Als mijn man een keertje mijn autootje meeneemt foetert hij altijd braaf over de rotzooi…maar volgens mij is hij stiekum blij dat zijn auto gespaard blijf…

[Sandra V.]

Whahaha….hij is echt leuk. Hoe krijgen ze het gemaakt zeg….

[Sandra V.]

Wij wonen in het midden van het land en carnaval leeft hier helemaal niet. Zelfs op de school van de meisjes is er niets aan gedaan.
Ik denk dat de kids het idd wel leuk zouden vinden…maar het is echt mijn ding niet. Dat laat ik over aan de liefhebbers…

[Sandra V.]

Gek eigenlijk dat de beslissing alleen bij de moeder ligt…een vader heeft dus helemaal geen recht van spreken. Terwijl het toch ook zijn kind is…
Gelukkig is dit, in de meeste gevallen, theorie…en beslissen de ouders samen of een kind met down wel of niet welkom is.

Omdat wij beiden oudere ouders zijn hebben wij wel gekozen voor zo’n screening. Niet met de bedoeling de zwangerschap te onderbreken mocht ons kindje down hebben, maar om voorbereid te zijn. Te weten wat ons dan zou staan te wachten…natuurlijk hebben we het woord arbortus wel eens laten vallen, maar voor ons was dat gewoon geen optie. Uiteindelijk hebben wij geen beslissing hier over hoeven te nemen…beide meisjes waren gezond toen ze geboren werden.

[Sandra V.]

Of een hond er voor zorgt dat je tijdens de zwangerschap niet te veel aankomt zou ik niet durven beweren. Ik zie juist vaak dat zwangeren (vooral in het begin en aan het einde van de zwangerschap) steeds kortere wandelingetjes maken door de vermoeidheid of gewoon omdat die buik flink in de weg gaat zitten.

Wij hebben zelf ook een hond, dus ik kan als ervaringsdeskundige wel zeggen dat ie er voor zorgt dat je blijft bewegen…Het beessie moet er toch uit, dus ga je 3 of 4 keer per dag toch een stukje wandelen. En vooral op de dagen dat je je niet zo lekker vind en eigenlijk het liefst op de bank wil blijven hangen…is het toch goed om even een luchtje te scheppen. Ik zelf knapte altijd wel wat op na zo’n wandelingetje…

Nog trouwens…als ik ff niet lekker in mijn vel zit vind ik het heerlijk om er met spike op uit te gaan…al is het maar een kwartiertje, maar meestal loop ik dan wel lekker lang..

[Sandra V.]

Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik eigenlijk ook heel weinig weet over de eerste hulp…bij volwassenen en kinderen. Errug eigenlijk….
Misschien maar eens beginnen met het downloaden van die app…heb ik iig wat kennis bij de hand.
Enneh…wat is eigenlijk de juiste manier om een schaafwond te behandelen??? Ik maak ze voorzichtig schoon en verder niets…gewoon zelf laten genezen. Maar dat zal dan wel niet goed zijn????